ห่วง

โดย จองื้อที   
16 พฤษภาคม 2560 03:32 น. (แก้ไขล่าสุด 16 พฤษภาคม 2560 17:41 น.)
ห่วง
        ผมละสายตาและมือออกจากการหั่นเนื้อหมูระหว่างการเตรียมอาหารเช้า กล้องส่องทางไกลแบบสองตาและกล้องถ่ายรูปที่ประกอบพร้อมเข้ากับเลนส์ไว้แล้วถูกคว้าหยิบแทนมีดและเขียงอย่างเร็วก่อนที่ผมจะเร่งสาวเท้าเดินตามให้ทันกลุ่มดูนกที่ออกตัวนำหน้าไปก่อน ถึงวันนั้นจะเป็นการค้างแรม ณ หน่วยพิทักษ์ป่าฯ เพียงแค่หนึ่งคืนอันเป็นภาระงานการนำพานิสิตออกมาทัศนศึกษานอกสถานที่ นับได้ว่าเป็นสิ่งสุขใจยิ่งกว่าการนอนพักผ่อนปล่อยเวลาให้ไหลไปในช่วงวันหยุดสุดสัปดาห์กลางเมืองหลวง
       
       กว่าจะรีบไล่ให้เดินทันกลุ่มดูนก ระหว่างทางแสงแดดอุ่นๆ ยามเช้า อุณหภูมิที่ไม่ระอุจนเม็ดเหงื่อไหลหลาก สายลมที่พัดผ่านป่าก่อนลอยมาสัมผัสร่างกายและถูกสูดหายใจเข้าปอด เสียงไก่ป่า นกโพระดกธรรมดา นกกระทาดงแข้งเขียว และอีกมากหลากชนิดที่ร้องระงมอยู่ทั่วทิศทาง ส่งผลให้ใจรู้สึกผ่อนคลายหายเหนื่อยจากความตรากตรำช้ำทุกข์ทางอารมณ์กลางเมืองหลวงเมื่อสัปดาห์ที่ผ่านมาเสียจริง ผมเดินไป คิดไป ยิ้มไปอยู่คนเดียว
       
       “นั่นนกอะไรครับ? ตัวสีดำ บินอยู่เหนือหัว ปีกมีจุดใหญ่ๆ สีขาว ปากสีแดงๆ” ไม่มีใครปล่อยเวลาให้เสียเปล่า ขณะเสียงหอบหายใจของผมยังไม่ทันจางหายคำถามแรกก็พุ่งเข้าชนทันที
       
       “นกตะขาบดงครับ ปากกว้าง ๆ สีแดงสดกับวงขาวใต้ปีกมันนี่เป็นจุดเด่นเลยนะ” เสียงคำตอบผสมกับเสียงหอบดังกลับไป กล้องส่องทางไกลบนมือยังคงสั่นเบาๆ “ถ้าฟังเสียงดีดีจะได้ยินเสียงชะนีร้องอยู่ไกลๆ ด้วยนะครับ ลองฟังกัน” ผมเสริมเพิ่มหลังอาการวิงเวียนเริ่มลดหายลงไปมากแล้ว
       
       “แล้วเสียงที่กำลังร้องอยู่นั่น เสียงอะไรครับ?” อีกคำถามหนึ่งดังต่อขึ้นมา “เสียงนกกระรางหัวหงอกร้องครับ อ้อมีเสียงนกกระทาดงแข้งเขียวด้วยครับ” ยังไม่ทันจะอธิบายในรายละเอียด ความสนใจก็พลันถูกหันเหพุ่งตรงไปยังเสียง “เจี๊ยวววววว เจี๊ยววววววววววววววว” ที่ดังสนั่นลากเสียงยาวลงมาจากยอดไม้สูงลิบ “นกขุนทองครับ สองตัวบินมาคู่กัน นั่นน่ะเกาะอยู่บนกิ่งไม้สูงต้นนั่นแล้ว” ผมบอกพร้อมกับชี้ไม้ชี้มือไปยังกิ่งไม้ที่นกขุนทองเกาะอยู่แต่ท้ายสุดก็ต้องนำเอากล้องส่องทางไกลแบบตาเดียวมาปรับตั้งเพื่อให้ทุกคนได้เห็น
       
       จนกระทั่งนกขุนทองคู่นั้นบินหายไปลับตากลุ่มดูนกก็ออกเดินชื่นชมนกชนิดพันธุ์ต่างๆ และธรรมชาติโดยรอบต่อ บรรดาสัตว์ป่าทั้งที่พบตัวและมีเพียงร่องรอยเหลือทิ้งไว้ของได้รับความสนอกสนใจใคร่รู้เป็นอย่างมากจนกระทั่ง “ได้เวลาแล้ว กลับไปกินข้าวเช้ากันดีกว่า จะได้เตรียมตัวเดินทางกลับ” ข้อเสนอแนะกึ่งบังคับจากอาจารย์ผู้คุมกำหนดเวลาสร้างเสียงโอดครวญดังขึ้นเบาๆ ถึงกระนั้นระหว่างทางเดินกลับ นกชนิดพันธุ์ต่างๆ ก็ยังคงร้องหรือไม่ก็ปรากฏตัวให้พบอยู่เรื่อยๆ คำถามมากมายก็ยังคงดังให้ได้ยินอย่างต่อเนื่องเหมือนจะไม่มีจุดสิ้นสุด แต่แทนที่คำถามเหล่านั้นจะสร้างความรำคาญ หงุดหงิด หรือปวดเศียรเวียนเกล้ากลับทำให้เกิดความกระชุ่มกระชวยชื่นใจเสียมากกว่าที่ยังคงมีคนรุ่นใหม่อีกกลุ่มหนึ่งใส่ใจเรียบรู้เรื่องราวเกี่ยวกับระบบนิเวศ สิ่งแวดล้อม และธรรมชาติรอบๆ ตัวของพวกเขา แน่นอนว่าผมไม่ลืมถ่ายทอดเรื่องราวที่สำคัญที่สุดใก้แก่พวกเขาได้รับรู้ เรื่องราวที่ว่า ณ จุดตรงนี้ จุดที่กลุ่มของเรากำลังเดินเพลิดเพลินอิ่มเอมอยู่นี่ยังคงความอุดมสมบูรณ์ได้อย่างไรและเพราะใคร
       
       “เอาของมารวมกันไว้ตรงนี้ก่อนนะครับ เดี๋ยวจะได้ขนขึ้นกระบะรถเลย อันไหนวางซ้อนทับไม่ได้บอกด้วย” เสียงจากเจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าเอ่ยบอกระหว่างที่คณะกำลังเก็บสัมภาระข้าวของภายหลังจากการรับประทานอาหารเช้า
       
       รถยนต์ขับเคลื่อนสี่ล้อ โมบายสี่ล้อ หรือ “ไอ้โย่ง” ที่เจ้าหน้าที่พิทักษ์ป่าเรียกขาน ไม่ว่าจะมองในมุมไหนก็ดูห่างไกลจาก Toyota LN106 คานแข็งที่แสนจะรุ่งเรื่องจากยุคอดีต สภาพการณ์ของมันเรียกได้ว่าไม่น่าหลงเหลือความปลอดภัยในการขับขี่ โดยสาร หรือบรรทุกเหลืออยู่เลย
       
       “ทำอย่างไรได้เล่าครับ” คำพูดที่ยาวเพียงไม่กี่วินาทีแต่สามารถอธิบายความเป็นอยู่ ความเป็นไป และอนาคตที่กำลังจะต้องเผชิญของคนทำงานในพื้นที่กันดารห่างไกลความเจริญรุ่งเรืองเฟ้อฟุ้งศิวิไลซ์ของเมืองใหญ่แต่ทั้งหมดก็เพื่อเป้าหมายของคำว่า “ชีวิต”
       
       เมื่อไม่กี่วันก่อนผมได้ข้อมูลจากหน้าสื่อสังคมออนไลน์ เพจที่ผมกดติดตามเรื่องราวข่าวสารได้โพสต์ข่าวน่ายินดีที่เกิดขึ้นกับกรมอุทยานแห่งชาติ สัตว์ป่าและพันธุ์พืช ในระยะเวลาเพียงไม่ถึงรอบปีงบประมาณ อุทยานแห่งชาติเพียงแห่งเดียวสามารถเก็บค่าธรรมเนียมเข้าเที่ยวชมจากนักท่องเที่ยวได้มากกว่าเก้าร้อยล้านบาท
       
       ตัวเลขนั้นทำให้ใจชื้นขึ้นทันทีเพราะนั่นหมายถึงงบประมาณที่มากขึ้นสำหรับนำมาใช้ในการจัดการและบริหารงานขององค์กร คงเปรียบได้เหมือนเป็นดั่งน้ำเย็นแก้วใหญ่ที่มาช่วยแก้กระหายจากความระอุร้อนแผดเผาร่างกายอย่างหนักหนาสาหัสมาแสนนาน
       
       หวนย้อนนึกกลับไปในวันที่โดยสาร “เจ้าโย่ง” อยู่บนกระบะหลัง ผุดลุกผุดนั่งกระดอนเด้งกลิ้งไปตามหลุ่มบ่อก้อนหินน้อยใหญ่บนทางลูกรังบนสันเขา
       
       “ป่ายังคงดี น้ำก็ยังคงดี สัตว์ป่าก็ยังมี ถ้างบฯ มากกว่านี้จะเป็นยังไงกันนะ?” กระแสไฟฟ้าอ่อนๆ วิ่งสลับไปมาอยู่ที่ก้อนไขมันเล็กๆ ในกะโหลกหนาๆ ของผม
       
       จากความคิดในวันนั้นถึงข่าวคราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ ความคิด ความรู้สึกยังคงไม่ได้เปลี่ยนแปลงไปจากเดิม น้ำเย็นที่จะไหลไปสร้างความชุ่มฉ่ำชื่นให้แก่ผู้ปฏิบัติงานนั้นจะไปถึงจริงๆ ใช่ไหม?
       
       ผมเป็นห่วง ...

ห่วง
        เกี่ยวกับผู้เขียน
       
       จองื้อที
       
       แต่เดิมเป็นเด็กต่างจังหวัดจากภาคตะวันออก มุ่งมั่นเข้ามาศึกษาต่อในระดับปริญญาตรีที่คณะวนศาสตร์ มหาวิทยาลัยเกษตรศาสตร์ ด้วยความสนใจส่วนตัวและถูกชักชวน จึงเลือกเข้าศึกษาในภาควิชาชีววิทยาป่าไม้ สาขาวิทยาศาสตร์สัตว์ป่าและทุ่งหญ้า ซึ่งระหว่างนั้นก็ได้มีโอกาสช่วยเก็บข้อมูลงานวิจัยสัตว์ป่าในหลายพื้นที่ หลังจากสำเร็จการศึกษาได้รับคำแนะนำให้ไปศึกษาต่อยังสถาบันอื่น จึงได้เข้ามาศึกษาต่อ ณ ภาควิชาชีววิทยา คณะวิทยาศาสตร์ จุฬาลงกรณ์มหาวิทยาลัย ในระดับปริญญาโทต่อมาถึงในระดับปริญญาเอก และยังคงมีสถานภาพเป็นนิสิตอยู่ในปัจจุบันขณะ
       
       "เราพยายามเรียนรู้สิ่งต่างๆมากมาย เพื่อที่สุดท้ายแล้วเราจะได้รู้ว่า แท้จริงแล้งเราไม่ได้รู้อะไรเลย"
       
       
พบกับบทความ “จองื้อที” ได้ทุกวันที่ 1 และ 16 ของเดือน

       
       

       

       
       

จำนวนคนโหวต 2 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 2 คน
100 %
ยังไม่มีผู้ไม่เห็นด้วย
0 %
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นผ่านบัญชีของเฟซบุกได้แล้ววันนี้ กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

 
หนังสือพิมพ์: ผู้จัดการออนไลน์ | ผู้จัดการรายวัน | ผู้จัดการสุดสัปดาห์ | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ภาคใต้ | ต่างประเทศ | มุมจีน | iBiz Channel | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | Site Map | โฆษณาบนเว็บ | ติดต่อเรา
All site contents copyright ©1999-2017