หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ รักสุดฤทธิ์

รักสุดฤทธิ์ ตอนที่ 16 จบบริบูรณ์

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
22 ธันวาคม 2556 19:08 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
รักสุดฤทธิ์ ตอนที่ 16 จบบริบูรณ์
        รักสุดฤทธิ์ ตอนที่ 16 อวสาน (ต่อ)
       
       ธรรม์กับอิทธิพลมองหน้ากันแล้วหันไปมองอิทธิฤทธิ์ที่ยืนทำหน้าดื้อๆอยู่
        
       ถนอมยืนอยู่ข้างๆอิทธิฤทธิ์โดยพยายามรั้งอิทธิฤทธิ์ไว้แต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากนัก
       “ผมจะไปเรียนต่อ! ผมจะไปเรียนพร้อมชนครับ พ่อ” อิทธิฤทธิ์บอก
       “เออ..คือ..หนูชนได้ทุนไปเรียนต่ออังกฤษน่ะค่ะ คุณท่าน” ถนอมอธิบาย
       “หนูชนคงไปเรียนต่อด้านกฎหมาย แล้วแกล่ะจะไปเรียนอะไร” อิทธิพลถาม
       “ยังไม่รู้ ไปถึงก่อนแล้วค่อยคิด”
       “เฮ้ย! ไม่ได้ นายต้องคิดได้แล้ว นายไม่ติดต่อหาที่พักที่เรียน นายจะเอาเอกสารที่ไหนไปขอวีซ่าเข้าประเทศ วีซ่าไม่ผ่าน ก็จบแล้ว นายอิท”
       ถนอมแอบแนะให้ “ส่วนใหญ่ก็ไปเรียนภาษากันก่อนนะคะ”
       “เออ ใช่ๆ ไปเรียนภาษาก่อนก็ได้ นายช่วยหาที่เรียนให้หน่อยดิ เอาให้เร็วที่สุดนะ ชนเค้าจะไปต้นเดือนหน้าแล้ว พ่อ! พ่อก็ต้องไปคุยกับลุงชูให้ผมด้วยนะ”
       “ไม่ต้องไปคุยหรอก พ่อไม่ให้แกไป” อิทธิพลบอก
       “ทำไมล่ะ พ่อ พ่อไม่ดีใจหรือไงที่ผมอยากเรียนต่อ”
       “แกไปเรียนต่อเพราะผู้หญิง ไม่ได้คิดถึงอนาคตตัวเอง ถ้าพ่อให้แกไป แกได้ทำให้หนูชนไม่เป็นอันเรียนแน่”
       “ทีนายธรรม์มันขออะไร ก็ยอมให้ตลอด มันขอไปอยู่สุดเขตชายแดนยังให้ไปพ่อลำเอียงตามใจแต่มันคนเดียว”
       “พ่อให้ธรรม์ไป เพราะธรรม์รู้ว่าตัวเองกำลังทำอะไรอยู่ แล้วแกล่ะ อิท แกรู้ตัวมั้ยว่ากำลังทำอะไร แกมีจุดมุ่งหมายในชีวิตกับเค้าบ้างมั้ย นายอิท”
       “พ่อไม่ให้ไป ผมหาทางของผมเองก็ได้”
       อิทธิฤทธิ์เดินหงุดหงิดโมโหแต่ไม่ได้อาละวาดอะไรมากนักออกไป ทุกคนมองตามอย่างอ่อนใจ
       
       อิทธิฤทธิ์ดื่มนมอั๊กๆ จนหมดแก้วอย่างหงุดหงิดใจที่ทำอะไรไม่ได้ ตี๋เล็กกับบ๊วยดื่มนมอย่างเคียดแค้นใจตาม
       “คราวนี้ทำไงดีวะ” อิทธิฤทธิ์ถาม
       เจ๋งซ่อมรถเสร็จก็เดินเช็ดมือมาหาอิทธิฤทธิ์
       “ทำใจเหอะ พี่อิท”
       “ชั้นทำใจไม่ได้ อยู่ๆชนก็จะมาทิ้งกันไปอย่างนี้ได้ไง”
       “พี่ชนเค้าไม่ได้ทิ้ง เค้าไปเรียนต่อ”
       “เรียนต่อ ก็เหมือนทิ้งกันนั่นแหละ ทำไงดีวะๆๆ”
       “ตื๊อ พี่อิท ตื๊อมันเข้าไป พี่ชนอาจยอมใจอ่อนไม่ไปก็ได้” ตี๋เล็กเสนอ
       “พี่ชนโหดอย่างนี้ ใจแข็งจะตาย ฉุดดีกว่า พี่” บ๊วยเสนอบ้าง
       “ปล้ำดีกว่า ชัวร์กว่า พอเป็นของตาย ทีนี้ก็ไปไหนไม่รอด”
       อิทธิฤทธิ์ลุกขึ้นยืนด้วยความโมโห
       “เฮ้ย! นี่พวกแกพูดถึงใครอยู่ ! ให้เกียรติผู้หญิงของชั้นด้วย แล้วถามหน่อยใครจะไปกล้าฉุดกล้าปล้ำ ผู้หญิงที่พวกแกพูดถึงนี่ ชนมน ลูกลุงชูนะโว้ยเหลืออยู่ทางเดียว ต้องตื๊อ ชั้นต้องตื๊อให้ถึงที่สุด ชั้นจะไม่ยอมปล่อยชนไป”
       ตี๋เล็กคว้ากีตาร์มาขึ้นเล่นและร้องเพลงที่เกี่ยวกับการไม่อยากให้คนรักจากไปทันที
       “If you leave me , you’ll take away the biggest part of me. Uh uh uh No baby please….”
       อิทธิฤทธิ์มองตี๋เล็กร้องเพลงอย่างอินจัดแล้วเขาก็คิดออกว่าจะขอร้องชนมนยังไง
       
       ชนมนเดินเข้ามาในบ้าน ถนอมที่เดินไปเดินมารออยู่แล้วปราดเข้าไปหาชนมนทันที
       “หนูชน..ป้าได้ข่าวดีจากคุณอิทแล้ว ป้าดีใจด้วยมากๆนะคะ”
       “แต่ดูเหมือนอิทจะไม่ดีใจกับหนูเท่าไหร่เลยล่ะค่ะ” ชนมนว่า
       “คุณอิทไม่ทันจะเตรียมใจไว้ก่อนน่ะค่ะ แต่ยังไงก็ต้องดีใจกับหนูชนแน่ๆ ป้าล่ะใจหายจริงๆคุณธรรม์กำลังย้ายไปประจำที่ชายแดน แล้วก็มาหนูชนอีกคน”
       “พี่ธรรม์จะไปเมื่อไหร่คะ หนูไม่รู้เรื่องเลยล่ะค่ะ”
       “ก็คงไปไล่เลี่ยกับหนูชนแหละค่ะ”
       “แล้วย่าจะเป็นไงบ้างเนี่ย”
       “ถ้ารู้เมื่อไหร่ ก็คงจะอาการเดียวกับคุณอิทล่ะมังคะ ป้าถึงได้ขอให้หนูชนมาที่นี่”
       “ป้าหนอมคะ ถึงหนูอยากจะเปลี่ยนใจ แต่หนูก็ทำไม่ได้ หนูมีหน้าที่ที่จะต้องรับผิดชอบต่อครอบครัวของหนู หนูถึงต้องสร้างอนาคตของหนูให้มั่นคง”
       “ป้าไม่ได้คิดจะเกลี้ยกล่อมให้หนูชนเปลี่ยนใจ แต่ป้าอยากจะขอร้องให้หนูชนอย่าเปลี่ยนใจไปจากคุณอิทได้มั้ยคะ ขอเพียงให้ความมั่นใจซักนิด ให้ความหวังซักหน่อย คุณอิทก็จะอดทนรอหนูชนได้ค่ะ”
       “อิทอยู่ไหนล่ะคะ”
       “คุณอิทรออยู่ที่สระน้ำน่ะค่ะ”
       ชนมนเดินออกไป ถนอมมองตามอย่างหวังว่าทั้งสองจะคุยกันเข้าใจ
       
       ชนมนเดินช้าๆมาที่สระน้ำ บนพื้นมีเทียนจุดไฟใบเล็กใบน้อยวางเรียงกระจายอยู่เต็มไปหมด แสงเทียนจากทุกมุมวาววับดูสวยงามเข้ากับเสียงกีตาร์ที่ดังขึ้นเบาๆ พร้อมเสียงร้องของอิทธิฤทธิ์
       “มองไปก็มีแต่ฝนโปรยปราย ในหัวใจก็มีแต่ความเหน็บหนาวท้องฟ้าที่มองไม่เห็นแสงดาว คืนเหน็บหนาวยิ่งทำให้ใจเราหนาวสั่น”
       ชนมนเดินมาจนพบว่าอิทธิฤทธิ์นั่งเล่นกีตาร์ร้องเพลง”อยู่ต่อเลยได้ไหม” อิทธิฤทธิ์ร้องเพลงไป ตาก็จับจ้องมองไปที่ชนมนอย่างอ้อนวอนขอร้อง
       “อยากอยู่ดูแลเธอให้เธอฝันดี แต่ใจก็รู้ดีคงหมดเวลาของฉัน อยากจะอยู่กับเธอให้นานน๊านนาน แต่ก็คงต้องลาเพราะใจที่ไหวหวั่น”
       ชนมนยืนมองอิทธิฤทธิ์ร้องเพลงแล้วรู้สึกว่าความตั้งใจมั่นของตัวเองเริ่มสั่นสะเทือน
       ภาพช่วงเวลาดีๆที่มีของอิทธิฤทธิ์กับชนมน/ผุดขึ้นมา ทั้งตอนที่อิทธิฤทธิ์ทำแผลที่มือให้ชนมน ตอนที่อิทธิฤทธิ์จูงมือชนมนตอนที่แว่นแตก ตอนที่อิทธิฤทธิ์อุ้มชนมนตอนโดนมอเตอร์ไซค์เฉี่ยว ตอนที่อิทธิฤทธิ์จุดพลุไฟเย็นให้ชนมน ฯลฯ
       อิทธิฤทธิ์ร้องเพลงต่ออย่างตั้งใจที่จะมอบให้ชนมนและหวังว่าชนมนจะใจอ่อน
       “ อยู่ต่อเลยได้ไหม อย่าปล่อยให้ตัวฉันไป เธอก็รู้ทั้งหัวใจฉันอยู่ที่เธอหมดแล้วตอนนี้ อยากได้ยินคำว่ารัก”
       อิทธิฤทธิ์หยุดเล่นกีตาร์ร้องเพลงอย่างกะทันหันแล้วมองจ้องชนมนอย่างต้องการคำตอบ
       “เรายังรักกันอยู่หรือเปล่า ชน...”
       ชนมนนิ่งอึ้งไปอย่างหาคำตอบไม่ได้
       
       มณีมันตรานั่งรออยู่เงียบๆในบ้าน ธรรม์เดินเข้ามาหา
       “ย่า..เรายังมีอะไรที่ยังไม่เคลียร์อีกเหรอ”
       “มีค่ะ ไม่งั้นย่าไม่มาที่นี่หรอกค่ะ ย่ามีเรื่องที่คาใจอยู่ พี่ธรรม์คะ ย่ากับอิทเป็นเพื่อนกันมาเป็นสิบปี ครอบครัวอิทก็เหมือนครอบครัวย่า พี่ธรรม์กับย่าไม่มีทางที่จะหนีกันพ้น ถ้าหากเราเจอกัน พี่ธรรม์จะให้ย่าทำตัวยังไงคะ ทำเหมือนเป็นพี่เป็นน้องกัน หรือทำตัวเป็นคนแปลกหน้าไปเลย”
       “ไม่ต้องทำยังไงเลย เพราะเราจะไม่ได้เจอกันอีกนาน”
       “หมายความว่าไง พี่ธรรม์จะไปไหน”
       “พี่ทำเรื่องขอย้ายไปประจำอยู่จังหวัดชายแดนแล้ว ได้รับการอนุมัติจากผู้ใหญ่เรียบร้อยแล้ว กำหนดเดินทางภายในอีกสองอาทิตย์”
       มณีมันตราตกใจและโกรธ “พี่ธรรม์คิดจะบอกย่าเรื่องนี้เมื่อไหร่คะ”
       “พี่ตั้งใจว่าจะไม่บอกย่า..พี่ไม่อยากบอกลา”
       “เพราะอะไรคะ เพราะกลัวว่าย่าจะเสียใจเหรอคะ ตอนนี้ย่าไม่เจ็บปวดอีกต่อไปแล้ว ใจด้านชาไปหมดแล้ว ย่าไม่คิดเลยว่า พี่ธรรม์จะใจร้ายอย่างนี้..ใจร้าย..ใจร้ายที่สุด”
       
       ธรรม์ขยับเข้าไปใกล้ แต่มณีมันตราถอยห่างออกมาก่อนที่เธฮจะน้ำตาไหลอย่างกลั้นไม่อยู่

รักสุดฤทธิ์ ตอนที่ 16 จบบริบูรณ์
        ชนมนนั่งลงข้างๆอิทธิฤทธิ์ที่ยังเกากีตาร์เบาๆก่อนจะหยุดไป
       
       “ว่าไง..ที่ชั้นถามน่ะ”
       “แล้วจำเป็นต้องตอบเหรอ วันแรกที่เรารู้จักกัน จนถึงวันนี้..มีเรื่องดีๆเกิดขึ้นเรื่องร้ายๆก็มี แต่ไม่เคยมีอะไรทำให้ความรู้สึกของเราเปลี่ยนแปลง”
       “แล้วทำไมเธอต้องไปจากชั้นด้วย แม่ทิ้งชั้นไปคนแล้ว เธอยังมาทิ้งชั้นไปอีก”
       “ชั้นเรียนจบเมื่อไหร่ ชั้นจะกลับมา..ชั้นสัญญาก็ได้ เอ้า พอใจหรือยัง แต่ถ้าสองปีนานไป นายคิดว่า รอไม่ไหวก็ไม่ต้องรอ”
       “เพราะเธอก็ไม่อยากรอเหมือนกันใช่มั้ย เธอถึงไม่เคยบอกชั้นเรื่องไปเรียนต่อนี่คือวิธีการบอกเลิกของเธอใช่มั้ย ชน”
       “นายกำลังพาลหาเรื่องนะ อิท นายเอาสมองที่คิดเรื่องบ้าๆนี่ไปคิดเรื่องอนาคตตัวเองดีกว่ามั้ย นายจะได้ไม่ฟุ้งซ่านอย่างนี้ นายลองคิดเรื่องเรียนต่อดู เรียนอะไรก็ได้ที่นายอยากเรียน”
       “ไม่ต้องมาสอนได้มั้ย”
       “ชั้นแนะนำ ไม่ได้สอน ลืมไป คนอย่างนาย นอกจากซิ่งมอเตอร์ไซค์ ก็ทำอะไรไม่เป็น ไม่เคยมีความฝัน ไม่รู้ด้วยซ้ำว่า เกิดมาทำไมบนโลกนี้ ถ้านายไม่มีฝัน ก็อย่ามาดับฝันของคนอื่น ขอร้อง!”
       อิทธิฤทธิ์โมโหกึกแล้วลุกขึ้นทันที
       “เออ! ชั้นมันคนไม่มีฝัน ไม่ต้องห่วง ชั้นจะไม่ขวางทางเธอ เธอจะไปเรียนต่อห้าปีสิบปีก็เชิญตามสบาย ชั้นไม่กล้าดับฝันอันสูงส่งของเธอหรอก แล้วก็ขอบคุณนะที่อดทนกับชั้นมานาน ต่อไปนี้เธอจะไม่ต้องมาเหนื่อยกับชั้นอีก”
       “เราจะจบกันแค่นี้ใช่มั้ย อิท”
       “ก็ได้..ถ้าเธออยากจบ..ก็จบ”
       ชนมนหันหลังให้อิทธิฤทธิ์แล้วเดินออกไปทันที
       “เฮ้ย..ทำไมจบแบบนี้ล่ะ! ไม่ใช่นะ..ชน”
       ชนมนเดินต่อไปแล้วน้ำตาก็ค่อยๆไหลเงียบๆ ชนมนปิดปากไม่ให้มีเสียงสะอื้นออกมา อิทธิฤทธิ์มองตามหลังชนมนด้วยความเสียใจเพราะไม่ได้ตั้งใจที่จะให้จบลงแบบไม่เข้าใจกันแบบนี้
       
       มณีมันตราเดินหนีธรรม์ออกมาอย่างน้อยใจและเสียใจมาก ธรรม์เดินมาดึงมณีมันตราไว้ไม่ให้ไป
       “ย่า..ถ้าพี่ทำให้ย่าเสียใจ..พี่ขอโทษ” ธรรม์บอก
       “ทำไมพี่ธรรม์ต้องย้ายไป พี่ธรรม์ไม่อยากเห็นหน้าย่าขนาดนั้นเลยเหรอ” มณีมันตราถาม
       “พี่ตั้งใจไว้นานแล้ว แล้วเวลานี้เป็นเวลาที่เหมาะสมที่สุด ต่อไป.เราทั้งสองคนก็จะได้มีเวลาทุ่มเทกับงานที่เรารัก”
       “ย่าเคยถามพี่ธรรม์ว่า เราจะดูแลกันไปอย่างนี้ไปได้อีกนานแค่ไหน พี่ธรรม์ตอบย่าว่า เราจะดูแลกันไปให้นานจนถึงที่สุด นี่คือสุดทางของเราแล้วใช่มั้ยคะ”
       “ใช่..สุดทางของเราสองคนแล้ว ย่า การได้รักย่า เป็นเรื่องง่ายที่สุดในชีวิตของพี่พี่มองย่า แล้วพี่รักได้เลย โดยไม่ต้องคิด ไม่ต้องมีเงื่อนไข แต่การที่พี่จะได้ใช้ชีวิตกับย่า..เป็นเรื่องที่ยากที่สุดในชีวิตของพี่”
       “ทำไมคะ พี่ธรรม์ ทำไมพี่ธรรม์ต้องทำให้เป็นเรื่องยากด้วย”
       “เพราะพี่รักย่า...พี่ถึงต้องไป”
       ธรรม์มองมณีมันตราอย่างตัดใจให้ได้แล้วเดินจากไป มณีมันตรายืนเหงาและเจ็บปวดเหลือเกิน
       
       อิทธิฤทธิ์นั่งเล่นกีตาร์เพลงเบาๆเศร้าๆ อย่างเหงาและโดดเดี่ยว มณีมันตราเดินมานั่งข้างๆ อิทธิฤทธิ์
       “อิท..ชั้นอยากเกลียดพี่ธรรม์”
       “อย่าเลย..ตอนนี้เราไม่มีเวลาเกลียดใครหรอก”
       “ไม่มีเวลาเลยเหรอ”
       “ไม่มีแล้ว..อีกแค่แวบเดียว คนที่เรารัก คนที่เราเกลียด ก็จะไปจากเราหมดแล้ว”
       “แล้วเธอล่ะ”
       “ชั้นไม่ไปไหนหรอก ชั้นจะอยู่ตรงนี้กับเธอ”
       อิทธิฤทธิ์จับมือมณีมันตราไว้อย่างปลอบใจ มณีมันตราเอาหัวพิงอิทธิฤทธิ์ไว้เพราะยิ่งคิดเรื่องธรรม์แล้วก็ยิ่งเศร้า
       “อย่าหนีชั้นไปอีกคนนะ สัญญานะ อิท”
       “ชั้นไม่หนีไปไหนแน่ คนเป็นเพื่อนกัน ไม่มีวันทิ้งกันหรอก”
       “ไม่มีใครดูแลกันได้ตลอดไปหรอก”
       “ชั้นนี่แหละจะดูแลเธอเอง ดูแลไปตลอดชีวิตเลย ชั้นให้สัญญา” อิทธิฤทธิ์บอก
       อิทธิฤทธิ์โอบมณีมันตราเอาไว้อย่างปลอบใจซึ่งกันและกัน
       
       อิทธิฤทธิ์อยู่บนมอเตอร์ไซค์โดยมีหน้าตาเคร่งเครียดมุ่งมั่น เขาปิดหน้ากากมอเตอร์ไซค์ลงอย่างเตรียมพร้อมเต็มที่ ธงสัญญาณโบกสะบัด ปืนดังลั่นเปรี้ยง เสียงปรื๊นๆของมอเตอร์ไซค์ดังขึ้น อิทธิฤทธิ์ซิ่งมอเตอร์ไซค์นำปราดออกไปทันทีท่ามกลางรถมอเตอร์ไซค์คู่แข่ง ตี๋เล็ก บ๊วยและเจ๋งยืนชูป้าย”แก๊งสุดฤทธิ์” พร้อมกระโดดเชียร์เหยงๆอย่างเต็มที่
       "พี่อิทสู้ๆๆๆ"
       อิทธิฤทธิ์ซิ่งนำไปจนเข้าเส้นชัยชนะ เขาดริฟท์รถแล้วจอด อิทธิฤทธิ์ถอดหมวกกันน็อคออกแล้วเงยหน้ามองนาฬิกาที่สนามก็เห็นว่าเป็นเวลา 2.81
       อิทธิฤทธิ์มองสร้อยข้อมือตัวเองที่เขียนคำว่า RaCe "ชนะใส!”
       อิทธิฤทธิ์นิ่งดื่มด่ำกับชัยชนะของตัวเอง
       
       ผู้แข่งขันที่ 2 และที่ 3 ยืนอยู่บนแท่นรับรางวัลอยู่แล้ว อิทธิฤทธิ์ก้าวขึ้นไปยืนบนแท่นหมายเลขที่ 1 ของแชมเปี้ยนนักแข่ง กรรมการมอบถ้วยรางวัลใบใหญ่ให้ ตี๋เล็ก บ๊วยและเจ๋งกรูกันเข้าไปขว้างสายรุ้งใส่อิทธิฤทธิ์
       "สุดยอดเลย พี่อิท!”
       "ลูกพี่ผมเองๆ !!”
       "ลูกพี่ผมด้วย!!”
       อิทธิฤทธิ์ชูถ้วยรางวัลขึ้นท่ามกลางเสียงเฮจากชาวแก๊งและผู้คนที่มาล้อมรอบ
       
       ถนอมวุ่นอยู่การยัดกระปุกน้ำพริกใส่ถุงผ้าใบใหญ่จนเต็ม ธรรม์กับอิทธิพลเดินออกมาด้วยกัน ถนอมเริ่มแพคถุงผ้าอีกใบ
       ธรรม์พูดขึ้น "ป้าหนอมครับ ผมไม่ได้ไปที่กันดารอะไรขนาดนั้นหรอกนะครับ"
       "ป้าจัดอะไรให้ ก็เอาไปเถอะค่ะ เหลือดีกว่าขาด เรื่องอาหารการกินนี่สำคัญที่สุดนะคะ คุณธรรม์" ถนอมบอก
       "ปล่อยไปเถอะ อย่าให้ได้อยู่ว่าง เดี๋ยวได้แอบไปนั่งร้องไห้อีก"
       "ก็ป้าไม่อยากให้คุณธรรม์ไปนี่คะ"
       ธรรม์โอบกอดถนอมไว้อย่างปลอบใจแต่ก็รับปากอะไรไม่ได้ อิทธิฤทธิ์ถือถ้วยรางวัลเดินเข้ามา ถนอมแอบเช็ดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาอีก อิทธิพลมองถ้วยรางวัลใบใหญ่ในมือของอิทธิฤทธิ์แล้วถามโดยไม่ได้ตำหนิแต่เตือนอย่างหวังดี
       "นายอิท..นี่แกเอาจริงใช่มั้ย"
       "นี่ไงครับ จุดมุ่งหมายในชีวิตของผม" อิทธิฤทธิ์บอก
       "แต่มันอันตรายนะคะ คุณอิทไปแข่งรถที ป้าหายใจไม่ทั่วท้องเลยล่ะค่ะ" ถนอมบอก
       "ผมแข่งรถในสนามแข่ง ถ้าทำตามกฎกติกา รับรองว่า กลับถึงบ้านได้อย่างปลอดภัย ผมไม่เห็นแก่ตัวที่จะไปเสี่ยงอันตรายให้คนที่บ้านเป็นห่วงหรอกครับ ผมรู้ว่าผมมีครอบครัวรออยู่"
       "ชั้นก็รู้ว่า ชั้นมีครอบครัวรออยู่" ธรรม์บอก
       "แล้วมีอะไรรับประกันว่า นายจะมีชีวิตกลับมา ทำไม? อยากสร้างผลงาน อยากเลื่อนตำแหน่งเร็วๆ อยากมีชีวิตที่ดีขึ้น? อนาคตนายมันสำคัญมาก แล้วเราล่ะ เราไม่มีความสำคัญกับนายหรือไง"
       "นายกำลังพูดถึงชั้น หรือว่าชน"
       อิทธิฤทธิ์ฮึดฮัดโมโหเพราะที่พูดไปทั้งหมดก็เพราะเรื่องชนมนที่จะไปเรียนต่อด้วย
       "นายอิท คนเราเกิดมาเพื่อทำภาระหน้าที่ของตัวเอง" อิทธิพลสอน "ธรรม์เลือกแล้วที่จะทำงานรับใช้ชาติอย่างเต็มที่ แกไม่ต้องทำอะไรยิ่งใหญ่นักหรอก แค่แกเป็นคนดีก็พอแล้ว"
       
       อิทธิฤทธิ์นิ่งคิดเพราะเขายังไม่หยุดแค่เป็นคนดีธรรมดาๆแน่นอน

รักสุดฤทธิ์ ตอนที่ 16 จบบริบูรณ์
        ชนมนจัดเสื้อผ้าใส่กระเป๋าเดินทางใบใหญ่อย่างวุ่นวาย ชูชัยกับชินพัฒน์เดินเข้ามาดู
       
       "ไอ้ชิน เข้ามานี่"
       ชินพัฒน์เดินเข้าไปอย่างงงๆ เพราะไม่รู้ว่าพี่สาวจะให้ทำอะไร
       ชนมนสั่งคล้ายๆสั่งหมา "นั่ง!”
       ชินพัฒน์นั่งทับกระเป๋าชนมนทันที ชนมนพยายามอย่างมากที่จะปิดล็อคกระเป๋าให้ได้
       "นี่ขนของไปหมดบ้านหรือไง" ชูชัยถาม
       "จะได้ไม่ต้องซื้อใหม่ไง พ่อ นี่ๆ พ่อ สมุดบัญชีใช้จ่ายในบ้าน หนูไปทำเรื่องตัดค่าน้ำค่าไฟผ่านแบ๊งค์ให้แล้วนะ แล้วนี่ๆ เด็กที่ยังไม่ได้จ่ายค่าติว หนูจดไว้ตรงนี้หนูไปบอกเลิกรับซักรีดผ้าทุกบ้านนะ พ่อ มีป้าจิตรที่ยังค้างค่าซักผ้าอาทิตย์นึง"
       ชนมนเปิดสมุดบัญชีเล่มใหญ่ เขาพลิกเร็วๆ แล้วชี้โน่นชี้นี่อธิบายให้ชูชัยฟังอย่างรวดเร็ว
       ชูชัยดูสมุดบัญชี "แกทำงานหนักขนาดนี้เชียวเหรอ"
       "ถ้าซอยบ้านเราขาดยาม พี่ชนก็ไปทำแล้วล่ะ พ่อ" ชินพัฒน์แซว
       "หนูไม่อยู่ บ้านเราจะมีเงินพอใช้มั้ย พ่อ"
       ชูชัยจับหัวชนมนไว้อย่างซาบซึ้งใจ
       "พอ! แกไปเรียนให้เต็มที่ ไม่ต้องห่วงทางบ้านเลย ไปๆ ไปจัดการเรื่องส่วนตัวไป เรื่องที่บ้านพ่อจัดการเองได้ ไปลาเพื่อนๆครบหรือยังล่ะ"
       ชนมนมองไปที่หมวกกันน็อคสีชมพูที่วางอยู่แล้วก็ชะงักนิ่งเงียบไป
       "ไปลาซะ ไปลาให้ครบทุกคน จะได้ไปอย่างไม่มีอะไรค้างคาใจกัน" ชูชัยบอก
       ชนมนนิ่งคิดว่าจะลาอิทธิฤทธิ์ดีหรือเปล่า
       
       ชนมนนั่งอยู่ที่พื้น เธอก้มลงไหว้อิทธิพลและถนอมที่นั่งอยู่บนเก้าอี้โซฟาเป็นการบอกลา
       "หนูลานะคะ คุณลุง ลานะคะ ป้าหนอม"
       "ลุงมีของขวัญจะให้" อิทธฺพลบอก
       อิทธิพลส่งซองเช็คเงินสดให้กับชนมน ชนมนชะงักเพราะไม่กล้ารับไว้
       "พ่อสั่งมาค่ะ ว่าไม่ให้รับ" ชนมนบอก
       "พ่อหนูนี่มันรู้ทันจริงๆ แต่หนูต้องรับ ถึงเราไม่ใช่ญาติก็เหมือนเป็นญาติกันแล้ว หลานลุงจะไปเรียนต่อทั้งที จะไม่ให้ของขวัญได้ยังไง" อิทธิพลบอก
       ธรรม์ยืนมองอยู่ห่างๆ ชนมนยังลังเลอยู่
       "แต่คุณลุงให้หนูมามากแล้วนะคะ"
       "รับไปเถอะ ชน ไม่มีคำว่ามากไปสำหรับชน ถ้าเทียบกับสิ่งที่ชนทำให้กับครอบครัวเรา" ธรรม์บอก
       "รับไปเถอะค่ะ หนูชน ไม่งั้นต้องขนน้ำพริกป้าไปสองลังแทนนะคะ"
       ชนมนรับซองเช็คมาจากอิทธิพลแล้วยกมือไหว้ขอบคุณอีกครั้ง
       "หนูชน..ถ้าลุงมีลูกสาว..ลุงก็อยากได้ลูกสาวอย่างหนูชนนี่แหละ" อิทธิพลบอก
       อิทธิพลลูบหัวชนมนอย่างรักเอ็นดูมากๆ
       
       ธรรม์เดินออกมาส่งชนมน ชนมนเดินหน้านิ่งโดยพยายามจะไม่มองหาอิทธิฤทธิ์
       ธรรม์พูดขึ้น "อิทไม่อยู่"
       "ชนก็ไม่ได้คิดมาเจอเค้าอยู่แล้ว" ชนมนปากแข็ง
       "เค้าเพิ่งกลับจากสนามแข่ง สงสัยจะไปบ้านเจ๋งหรือไม่ก็ปั๊มของตี๋เล็ก"
       "ชนไม่อยากรู้ค่ะ"
       ธรรม์พูดต่อ "ตอนนี้อิทจริงจังกับการเป็นนักแข่งรถมาก แต่พี่ไม่คิดว่า นี่เป็นสิ่งที่อิทอยากทำจริงๆ เค้ารู้แหละว่า เค้าอยากทำอะไร แต่ยังดื้ออยู่ มีชนแหละที่น่าจะพูดกับอิทได้"
       "ตอนนี้ชนพูดอะไร อิทไม่ฟังแล้วล่ะค่ะ ชีวิตของอิท ให้เค้าเลือกเองเถอะ"
       "ชนจะไม่ลาอิทจริงๆเหรอ"
       "ไม่ดีกว่า ถ้าบอกลากัน แล้วจะยิ่งทำให้อีกฝ่ายเสียใจ พี่ธรรม์ก็คิดอย่างนั้นใช่มั้ยคะ ทำไมคะ พี่ธรรม์ เราเลือกทางเดินที่ถูก แต่เรากลับเป็นฝ่ายที่ผิดไปได้"
       "ไม่มีใครเป็นฝ่ายถูกฝ่ายผิดหรอก ชน การจากลากันไม่เคยจบลงด้วยดี มีแต่จบลงด้วยความเจ็บปวดเท่านั้น"
       ชนมนกับธรรม์ต่างก็เข้าใจความรู้สึกของคนที่ต้องเป็นฝ่ายไป
       
       เช้าวันใหม่ ชนมนกับชูชัยช่วยกันลากกระเป๋าเดินทางออกมาคนละใบ
       "ไปกันเลยดีมั้ย เผื่อเวลาไว้ดีกว่า" ชูชัยบอก
       เสียงมณีมันตราดังขึ้น "ยังไปไม่ได้ค่า ไปไม่ได้"
       มณีมันตรารีบวิ่งเข้ามากอดชนมนไว้
       "เรายังไม่ลากันเลย พี่ชนจะไปได้ไง"
       "ก็เห็นย่าต้องซ้อมละครทุกวัน ไม่อยากกวน กะว่าถึงสนามบินแล้วจะโทรหาน่ะ"
       "ไม่ว่างยังไง ย่าต้องมากอดลาพี่ชน"
       ชินพัฒน์ถือหมวกกันน็อคสีชมพูวิ่งออกมา
       "พี่มาย่า!!! กอดลาผมด้วยๆ"
       ชูชัยเหนี่ยวคอชินพัฒน์ไว้ได้ก่อนที่เขาจะถลาไปกอดมณีมันตรา
       ชูชัยมองหมวกกันน็อค "เอาไอ้นี่มาทำไม"
       "อ้าว! พี่ชนไม่เอาไปด้วยเหรอ เห็นนั่งมองทุกคืน ไม่เอาไป เดี๋ยวนอนไม่หลับนะ”
       "แกจะบ้าเหรอ ชั้นจะเอาหมวกกันน็อคไปทำอะไร" ชนมนว่า
       "ก็เอาไว้กันน็อค..” ชินพัฒน์ตอบ
       "พี่ชนคะ..พี่ชนทิ้งทุกอย่างไว้ที่นี่ได้จริงๆเหรอคะ แล้วอิทล่ะคะ" มณีมันตราถาม
       ชนมนนิ่งคิดเพราะกำลังพยายามตัดใจจากอิทธิฤทธิ์อยู่
       
       อิทธิฤทธิ์ยืนพิงๆมอเตอร์ไซค์ของตัวเองอย่างโดดเดี่ยว ชนมนเดินเข้ามาหาอิทธิฤทธิ์อย่างช้าๆแล้วมาหยุดอยู่ด้านหลังเขา
       "อิท...”
       อิทธิฤทธิ์ชะงักไปเล็กน้อยแล้วค่อยๆหันกลับมามอง แล้วเขาก็เดินมาหาชนมนช้าๆ
       "มีอะไรอีก"
       "ชั้นมาลานาย แค่สองปีเองนะ อิท แล้วเราก็จะได้เจอกันแล้ว" ชนมนบอก
       "เจอกันแล้วเป็นไง เธอก็จะเป็นเหมือนเดิม บ้าเรียนบ้าทำงาน แล้วก็ไม่มีเวลาให้ใคร นอกจากตัวเอง"
       "ชั้นไม่เคยทุ่มเวลาให้ใครเท่านาย ต่อให้ต้องทำงานหนักแค่ไหน ชั้นมาหานายได้เสมอ นายต้องการอะไรอีก ต้องการชีวิตชั้นทั้งชีวิตเหรอไง"
       "ชั้นให้ชีวิตชั้นทั้งชีวิตกับเธอได้"
       "ไม่ได้หรอก อิท เราต่างต้องมีชีวิตเป็นของตัวเอง ฐานะอย่างนาย นายเลือกได้ นายจะทำอะไรก็ได้ที่ทำให้ทุกคนภูมิใจ นายรักการแข่งรถ แต่มันยังไม่ใช่สิ่งที่นายอยากทำจริงๆ อย่าใช้ชีวิตแบบทิ้งๆขว้างๆได้มั้ย"
       "มานี่ ต้องการมาบอกแค่นี้ใช่มั้ย"
       "อิท..ชั้นเชื่อในตัวนายนะ ชั้นเชื่อว่า นายจะเลือกทำในสิ่งที่ถูกต้อง.. ไม่ว่านายจะรอชั้นหรือไม่รอ ชั้นให้สัญญาว่า ชั้นจะกลับมา"
       "ไม่ต้องสัญญา! จำไม่ได้เหรอว่า เราสัญญากันมากี่ครั้งแล้ว เราไม่เคยทำตามสัญญาได้เลย ชั้นเข้าใจแล้ว เธอจำเป็นต้องไป เธอไปเถอะ ไม่ต้องห่วงชั้นแล้ว"
       อิทธิฤทธิ์ก้าวเข้าไปกอดชนมนเอาไว้
       "ชั้นขอบคุณสำหรับทุกอย่าง ไม่ต้องมีคำสัญญา..ไม่ต้องรอกัน ถ้าอยากจะลืมก็ลืมซะ..คนอย่างชั้นไม่มีค่าพอที่จะให้ใครจำ..ลาก่อนนะ ชน"
       อิทธิฤทธิ์ปล่อยมือออกจากชนมน ชนมนมองอิทธิฤทธิ์อย่างเสียใจที่ต้องจากกันเหมือนตัดขาดไปจากกันจริงๆ ชนมนหันหลังเดินออกไป เธอเดินผ่านหมวกกันน็อคสีชมพูที่วางอยู่ตรงอัฒจันทร์ไป ชนมนเดินไปน้ำตาไหลไป อิทธิฤทธิ์หันกลับไปมองชนมน
        
       เขามองหมวกกันน็อคที่ชนมนเอามาคืนแล้วก็น้ำตาไหล

รักสุดฤทธิ์ ตอนที่ 16 จบบริบูรณ์
        ชูชัยกับชินพัฒน์ช่วยกันยกกระเป๋าเดินทางมาวางไว้หน้าบ้าน
        
       ทั้งสองกระสับกระส่ายเพราะกลัวว่าชนมนจะไปสนามบินไม่ทัน แต่ก็โล่งใจเมื่อเห็นชนมนรีบเดินเข้ามา
       "พี่ชนมาแล้ว พ่อ"
       "ไปกันได้แล้ว ไป ไอ้ชิน ไปเรียกรถ เร็วเข้า" ชูชัยเร่ง
       "พ่อต้องรอหนูนะ" ชนมนบอก
       ชนมนเดินหน้าเศร้าเข้ามาแล้วกอดชูชัยไว้
       "พ่อจะรอ"
       "ผมก็จะรอ..พ่อแก่ขึ้นทุกวันนะ พี่ชน รีบๆเรียนให้จบไวๆ"
       "ไอ้นี่!”
       "ไม่อยากให้ไปแล้ว! คิดถึงอะ" ชินพัฒน์อ้อน
       ชินพัฒน์เข้าไปกอดชนมนเอาไว้ แล้วทั้งสามคนพ่อลูกก็กอดกันกลมอย่างไม่อยากจะจากกันเลย
       
       อิทธิฤทธิ์นอนหมดแรงอยู่บนกลางสนามแข่งโดยมีมอเตอร์ไซค์จอดอยู่ข้างๆ มีหมวกกันน็อคสีดำและหมวกกันน็อคสีชมพูวางอยู่บนเบาะมอเตอร์ไซค์ เครื่องบินที่บินผ่านไปส่งเสียงดังกระหึ่ม
       อิทธิฤทธิ์ร้องพึมพำเบาๆ “อยู่ต่อเลยได้ไหม อย่าปล่อยให้ตัวฉันไป เธอก็รู้ทั้งหัวใจ ฉันอยู่ที่เธอหมดแล้วตอนนี้ อยากได้ยินคำว่ารัก”
       อิทธิฤทธิ์มองออกไปไกลๆ บนท้องฟ้า
       
       อิทธิฤทธิ์กับธรรม์เดินออกจากห้องนอนมาเจอกันกลางทางของชั้นบน อิทธิฤทธิ์ชะงักเมื่อเห็นธรรม์ในชุดตชด.หน่วยพิเศษพร้อมกับถือกระเป๋าเดินทางขนาดใหญ่
       "จะไปแล้วเหรอ"
       ธรรม์พยักหน้ารับ "ฮื่อ ไปวันนี้"
       "ไปยังไง"
       ธรรม์ยิ้ม "จะไปส่งเหรอ ไม่ต้องหรอก ชั้นจะขับรถไปเอง เราลากันตรงนี้เลยก็แล้วกันนะ"
       ธรรม์ตบไหล่อิทธิฤทธิ์โดยที่อิทธิฤทธิ์ไม่ขยับตัวหนี
       "ฝากดูแลทุกคนด้วยนะ" ธรรม์สั่งเสีย
       ธรรม์เดินลงไปชั้นล่าง อิทธิฤทธิ์มองตามอย่างชั่งใจว่าจะทำไงดีกับธรรม์
       
       อิทธิพลกับถนอมเดินมาส่งธรรม์ที่ทางออกของบ้าน ธรรม์ยกมือไหว้ลาอิทธิพลเป็นคนแรก
       "ผมไปนะครับ คุณพ่อ"
       "พ่อเชื่อว่า แกรู้หน้าที่ของตัวเองดี แต่ไม่ว่าจะอยู่ในสถานการณ์ไหน ต้องคิดก่อนลงมือทำเสมอ อย่าใจร้อนเป็นอันขาด..ธรรม์.. พ่อภูมิใจในตัวแกมาก"
       อิทธิพลตบไหล่ธรรม์อย่างปลาบปลื้มและภูมิใจมาก
       "ป้าหนอมครับ...”
       ถนอมดึงธรรม์เข้ามากอดแล้วน้ำหูน้ำตาของเขาก็ไหลไม่หยุดทันที
       "ไปถึงแล้วต้องรีบโทรมาบอกนะคะ ต้องโทรมาทุกวัน โทรเช้าโทรเย็นได้ยิ่งดีแล้วอยากได้อะไร ก็โทรมาบอกได้ทุกเวลา ป้าหนอมจะจัดส่งให้ถึงที่แล้วต้องกลับมาเยี่ยมบ้านบ่อยๆนะคะ คุณธรรม์"
       "ผมคงกลับมาบ่อยไม่ได้หรอกครับ ป้าหนอม"
       "ไม่รู้ล่ะค่ะ ถ้าลากลับบ้านได้ ก็ต้องกลับมาให้เห็นหน้ากัน"
       อิทธิฤทธิ์เดินเข้ามาเห็นถนอมยังกอดลูบไหล่ลูบหลังธรรม์อยู่
       อิทธิฤทธิ์เปรย "นี่ผมตกกระป๋องแล้วเหรอครับ"
       ถนอมยอมปล่อยมือจากธรรม์
       "คุณอิท..นึกว่าไม่ยอมลงมาซะแล้ว" ถนอมว่า
       "ไม่มาได้ไง พี่ชายไปรับใช้ชาติไกลถึงชายแดน ไม่ลาไม่ได้หรอก"
       ธรรม์มองอิทธิฤทธิ์อย่างไม่คาดคิด อิทธิพลกับถนอมมองสองพี่น้องอย่างดีใจที่สุดวันนี้ก็มาถึง
       "กลับมาให้ได้ล่ะ รู้ไว้ด้วยว่า ทุกคนรออยู่ เข้าใจนะ พี่ธรรม์"
       อิทธิฤทธิ์รีบหันเดินออกไปทันที ธรรม์เดินเข้าไปกอดไหล่อิทธิฤทธิ์ไว้แน่น
       "ขอบใจนะ ไอ้น้อง!”
       "เฮ้ย! ไม่ต้องกอด! ขนลุกเว้ย"
       อิทธิฤทธิ์ผลักธรรม์แล้วเดินพรวดออกไปอย่างรวดเร็ว ธรรม์หันกลับมามองอิทธิพลกับถนอมอย่างโล่งใจ
       
       มณีมันตราถือบทละครเดินไปท่องไป พอจำไม่ได้เธอก็พลิกบทมาดูอีกครั้งแล้วท่องต่อ มณีมันตรา เดินท่องบทมาเรื่อยๆจนออกมานอกตัวบ้าน ธรรม์ยืนอยู่หน้ารั้วบ้านมณีมันตราโดยมองมาที่มณีมันตรา ธรรม์ขยับเข้ามาจะบอกลาแต่แล้วก็เปลี่ยนใจ
       มณีมันตราหยุดเดินแล้วหันมองไปรอบๆ เพราะรู้สึกเหมือนมีคนแอบมอง เธอเดินตรงไปใกล้รั้วบ้าน ธรรม์จะเดินหนีแต่ก็เดินไปไม่ทันแล้ว ธรรม์กับมณีมันตราต่างมองหน้ากันโดยไม่มีใครเดินเข้าหากัน
       มณีมันตราพึมพำกับตัวเอง "ลาก่อนค่ะ พี่ธรรม์"
       มณีมันตรายืนมองจนธรรม์เดินพ้นสายตาไป แล้วเธอก็หยิบบทขึ้นมาเปิดอ่าน
       “เมื่อเราพบกัน ได้รู้จักกัน ได้รักกัน แล้วก็จะต้องมีวันที่เราต้องพรากจากัน โรสไม่รู้ว่าจะได้พบคุณอีกเมื่อไหร่..แต่โรสรู้ว่า วันนั้นจะต้องมาถึง..โรสจะรอนะคะ”
       น้ำตาของมณีมันตราหยดลงบทละครทีละหยดๆ
       
       อิทธิฤทธิ์กับอิทธิพลนั่งคุยกันอยู่ที่อัฒจันทร์คนดูที่ในสนามมีการซ้อมแข่งรถ
       "ตอนนี้เหลือแกคนเดียวแล้วนะ อิท ทุกคนเค้ามีทางไปของตัวเองแล้ว ถ้าแกอยากทำทีมแข่งรถ พ่อจะออกทุนให้ เอามั้ยล่ะ" อิทธิพลถาม
       "อย่าเลย พ่อ ผมรักการแข่งรถนะ พ่อ แต่มันไม่ใช่ทั้งหมดของชีวิตผม"
       "พ่อทำให้แกหลงทางใช่มั้ย ถ้าพ่อไม่บังคับให้แกเรียนนิติฯ"
       "พ่อไม่ได้บังคับ ผมอยากเรียนเอง ตอนเด็กๆผมอยากจับผู้ร้ายให้หมดโลก ไม่ได้รู้หรอก ผมกลับมาถูกจับซะเองตอนโต" อิทธิฤทธิ์นิ่งคิด "ผมรู้แล้วว่า ผมอยากทำอะไรต่อไป แต่ไม่รู้จะฝันมากไปหรือเปล่า"
       "ไม่มีอะไรที่ไกลเกินฝันหรอก"
       "ผมจะทำได้แน่เหรอ พ่อ"
       "คนเราถ้ามีความพยายามมากพอ ไม่มีอะไรที่เกินความสามารถหรอก"
       "ได้ ผมจะลองดูซักตั้ง! ให้รู้ซะบ้างว่า คนอย่างผมก็มีความฝันเหมือนกัน”
       อิทธิฤทธิ์เริ่มมุ่งมั่นที่จะฝึกเป็นตำรวจขึ้นมาแล้ว
       
       อิทธิฤทธิ์วิ่งนำตี๋เล็ก บ๊วย และเจ๋งมาอย่างเอาจริง อิทธิฤทธิ์วิ่งผ่านด่านฝึกความแข็งแกร่งต่างๆ ทั้งด่านปีนข้ามกำแพง กระโดดหอ คลานลอดลวดหนาม โรยตัวจากจุดหนึ่งไปอีกจุดหนึ่ง ฯลฯ อิทธิฤทธิ์เป็นคนนำมาตลอด เมื่อวิ่งเหนื่อยๆจนต้องหยุด อิทธิฤทธิ์ก็จะจับที่สร้อยข้อมือหนังไว้เพื่อกำลังใจ
       "เราต้องชนะ! ชนะตัวเองให้ได้"
       
       อิทธิฤทธิ์เหงื่อโทรมตัวแต่ยังวิ่งต่อไปไม่ได้หยุด ตี๋เล็ก บ๊วยและเจ๋งนอนเป็นศพอยู่ทางเบื้องหลัง
        
       อ่านต่อหน้า 4

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
หน้าถัดไป
ข่าวล่าสุด ในหมวด
รักสุดฤทธิ์ ตอนที่ 16 จบบริบูรณ์
รักสุดฤทธิ์ ตอนที่ 15
รักสุดฤทธิ์ ตอนที่ 14
รักสุดฤทธิ์ ตอนที่ 13
รักสุดฤทธิ์ ตอนที่ 12
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 49 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 47 คน
96 %
ไม่เห็นด้วย 2 คน
4 %
ความคิดเห็นที่ 15 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอปมากเรยคัป
กนกรรณจันทะสนธิ์
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 14 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ผมรักรครเรืยงรักสุดริดมากๆเริยครับ
0914796834
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 13 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ใช่ เจมส์ จิ แสดงเก่งมาก หล่อมาก คนอะไรไม่รู้หล่อมากมาก ชอบรักสุดฤทธิ์ มากกกกเลย แสดงดีทุกคนเลย
แฟนละครรักสุดฤทธิ์
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 12 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ชอบเรื่องนี้นะคะเนื้อหาดีมีสาระนักแสดงดีเล่นอินกันทุกคนค่ะ
Piriw
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 11 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ละครสนุกดูแล้วจะหลงรักอิทกับชน
ใครยังไม่ได้ดูก็ลองหามาดู
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 10 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
นักแสดง.. แสดงดีป่าวไม่รู้

แต่แก่นของเรื่องดี หลังจากอ่านเรื่องย่อจบ ได้แง่คิดหลายอย่างดี
mam
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 8 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ฟิน...
nutty2504@hotmaiL.com
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
So much fun
pangpond1313@hotmail.com
 
ความคิดเห็นที่ 7 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
สนุกมาก อยากให้มีภาคสองต่อจัง และขอคนเขียนบทคนเดิมด้วยค่ะ เรื่องน่ารักมาก
คิดถึงอิทกับชน
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 6 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
ขอบคุณคนอัพมากเลยค่ะ
ละครสนุกมาก จบแล้ว คิดถึงจัง
pui
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 5 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
จบแย้ววว
น่ารักมาก อิท&ชน
mutoon
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
 
คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เจมจิหล่อค่ะหนูชอบเจมจิมากๆค่ะ0835792163
หวานค่ะ
 
ความคิดเห็นที่ 4 +2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
เย้ๆๆๆ ตอนจบซึ้งซะ
จบแล้ว ขอบคุณจ๊ะคนอัพ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 3 +4 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
อยากได้แฟนแบบนี้จัง อบอุ่นชะมัด ฟินไปเป็นสิบปีแน่ๆเลย เคลิ้มมากกอ่ะ จริงๆ อิจฉาป้าแว่น ฉันอยากเป็นเธอชนมน
ติ่งเจมจิ
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 2 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
วันนี้คนอ่านขาประจำไปอยู่กับลุงกำนันหมดเยย อิอิ
ดาวพร่างฟ้า
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
ความคิดเห็นที่ 1 +1 คลิกที่นี่หากท่านต้องการตอบกลับความคิดเห็นนี้ คลิกที่นี่หากท่านเห็นว่าความคิดเห็นนี้ขัดต่อกฎ กติกา มารยาท
มาแว้ว ทุ่ม20
^_^
คลิกที่นี่หากท่านสนับสนุนความเห็นนี้   คลิกที่นี่หากท่านไม่สนับสนุนความเห็นนี้
โปรดอ่านกฎกติกาก่อนแสดงความคิดเห็น
1. โปรดงดเว้น การใช้คำหยาบคาย ส่อเสียด ดูหมิ่น กล่าวหาให้ร้าย สร้างความแตกแยก หรือกระทบถึงสถาบันอันเป็นที่เคารพ
2. ทุกความคิดเห็นไม่เกี่ยวข้องกับผู้ดำเนินการเว็บไซต์ และไม่สามารถนำไปอ้างอิงทางกฎหมายได้
3. ทีมงานเว็บมาสเตอร์ขอสงวนสิทธิ์ในการลบความคิดเห็น โดยไม่ต้องชี้แจงเหตุผลใดๆ ต่อเจ้าของความคิดเห็นนั้น
4. เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
5. ผู้ร่วมแสดงความคิดเห็นสามารถร่วมตรวจสอบข้อความที่ไม่เหมาะสมได้ โดยการกดปุ่ม "แจ้งลบ" หรือส่งอีเมลแจ้งมาที่ cs@astvmanager.com หรือ cs.astvmanager@gmail.com ซึ่งทีมงานจะทำการตรวจสอบ และลบข้อความดังกล่าวโดยเร็วที่สุด หรืออย่างช้าภายใน 3 วันทำการ
เพื่อให้การแสดงความคิดเห็นเป็นไปตามกฎกติกาที่วางไว้ ทางผู้จัดการออนไลน์ได้ปรับปรุงระบบการกรองคำให้เข้มงวดยิ่งขึ้น กรุณารอสักครู่ ก่อนที่ความคิดเห็นของท่านจะถูกนำขึ้นแสดง
แสดงความคิดเห็นเพิ่มเติม
โชว์ภาพผู้ใช้ทุกครั้งที่แสดงความเห็น เพียงเข้าสู่ระบบด้วยบัญชีของเฟซบุก กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

ชื่อ/e-mail ของคุณ : *
 
 *
  กฎกติกาการแสดงความคิดเห็นฉบับเต็ม
 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2014