หน้าแรกผู้จัดการ Online | หน้าแรกละครออนไลน์ | ละครออนไลน์
ละครออนไลน์ ทองเนื้อเก้า

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 8

โดย ASTVผู้จัดการออนไลน์
22 ตุลาคม 2556 17:20 น.
หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 8
        ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 8 (ต่อ)
       
       เช้าวันใหม่ วันเฉลิมในชุดนักเรียน กำลังคนหม้อข้าวต้มที่กำลังเดือด จากนั้น ก็ตักข้าวต้มใส่ชาม ยังไม่ทันจะยกหม้อข้าวลงจากเตา เสียงกรีดร้องโวยวายของลำยองก็ดังคับบ้านมาจากข้างบน
       
       วันเฉลิมตกใจรีบออกไป
        ลำยองกรีดร้องอย่างบ้าคลั่งในห้อง คนเช่าห้องที่เพิ่งแหกขี้ตาตื่น บ้างนุ่งกระโจมอก บ้างนุ่งผ้าข้าวม้า โผล่หน้าออกดูกันสลอน วันเฉลิมรีบวิ่งเข้ามา
        “กูจะฆ่ามัน...กูจะฆ่ามัน”
        “แม่ครับ”
        “มันเอาของกูไปหมดแล้ว โทรภาพกูมันก็ขโมยไปแล้ว”
        ทีวีที่เคยตั้งในห้องหายไป สภาพห้องถูกรื้อค้นกระจุยกระจาย
        “ทองของกู อุตส่าห์เก็บเอาไว้ให้มึงมันก็เอาไปด้วย ไอ้สารเลว กูจะฆ่ามัน”
        ลำยองคลั่งอาละวาด วันเฉลิมรัดแม่เอาไว้
        “ช่างมันเถอะครับแม่ ไม่เป็นไรครับ ไม่เป็นไรหรอก”
        ลำยองร้องไห้ทุรนทุรายเหมือนจะขาดใจตายซะให้ได้ วันเฉลิมน้ำตาไหลด้วยความสงสารกอดแม่เอาไว้ หวังจะให้แม่สงบลงให้ได้
       
       สินพูดกับหลานชายที่กุฏิหลวงตาปิ่น
        "นี่มันยิ่งกว่ารู้หน้า ไม่รู้ใจซะอีก ทั้งที่รู้ทั้งหน้า ทั้งใจ มันก็ยังต้องเป็นยังงี้"
        "เขาขโมยทองของแม่ไปด้วยครับ ผมสงสารแม่ครับ"
        หลวงตาปิ่นบอก
        "สมบัตินอกกาย ไม่ตายก็หาใหม่ได้ไอ้วัน แต่แม่เอ็งนี่สิ เจ็บมากี่ครั้งกี่หน ก็ไม่เคยหลาบจำ บทเรียนน่ะเขามีไว้ให้จดจำ ไม่ใช่มีไว้ให้ทำซ้ำรอยเดิม"
        "เจอขนาดนี้ ผมว่าลำยองมันคงได้คิดบ้างละหลวงพี่" สินบอก
        วันเฉลิมก้มหน้านิ่ง
        "เอ็งเสียดายทองแทนแม่เอ็งเรอะไอ้วัน" หลวงตาปิ่นถาม
        "เปล่าครับหลวงตา..ต่อให้แม่ได้ทองกลับคืนมา แต่แม่ยังไม่เลิกกินเหล้า เล่นการพนันผมก็ไม่เอาหรอกครับ"
        หลวงตาปิ่นสบตากับสิน
       
        ลำยองในสภาพบอบช้ำจากการโดนผัวขายฝรั่งดองตบตีมาหาแม่ที่บ้าน
        "เอ็งจะไปหวังพึ่งอะไรกับไอ้ปาน ไอ้แป้งมัน"
        "มันต้องตามไปกระทืบไอ้คนขายฝรั่งดองให้ฉัน เอาทองฉันคืนมา"
        "อีลำยอง...ผัวมึงคนนี้ชื่ออะไรมึงยังไม่รู้เลย แล้วมึงจะมีปัญญาไปหาตัวมันเจอได้ยังไง"
        ลำยองกระฟัดกระเฟียดขัดใจมือสั่นเทาเพราะอยากเหล้า
        "ทำใจซะเหรอมึง...ลูกตั้งเป็นโขยง อีกไม่นานไอ้ที่อยู่ในท้องมันก็จะตามออกมาอีกคน มึงไม่สงสารลูกมึงมั่งรึไง วันๆจะเอาอะไรกิน หัดทำมาหากินอย่างคนอื่นเขาบ้างสิโว้ย"
        ยายแลวางชามข้าวต้มข้างตัวลำดวนที่นอนซมอยู่
        "เอ็งตักกินเองได้ไหมนังลำดวน ข้าต้องไปช่วยนังลำยงมันแล้ว กินข้าวแล้วก็กินยาซะ เย็นๆค่อยเช็ดตัว"
        ลำดวนแรงไม่มีพยักหน้า
        "เลิกเหล้าเลิกเข้าบ่อนได้ ทำไมเงินมันจะไม่เหลือเก็บ เกิดเป็นคนมันต้องคิดให้ได้ มันต้องรู้จักมีน้ำอดน้ำทน มึงเอาแต่ทำตามใจตัวเองยังงี้ มีแต่บรรลัย ลูกมึงโตขึ้นมาถ้ามันถามว่าใครเป็นพ่อ มึงจะบอกมันยังไงมึงคิดบ้างไหม"
        แลหันมาอีกทีก็ไม่เห็นลำยองแล้ว ลุกออกไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้
        "เวร...ให้กูพูดคนเดียวอยู่ได้"
       
        สันต์นั่งฟังเรื่องที่เกิดขึ้นจากปากพ่อแม่ แล้วพูดไม่ออก
        "เจอขนาดนี้แล้ว ถ้ามันยังคิดไม่ได้อีกก็ไม่รู้จะว่ายังไงแล้ว"
        "คนเราน่ะแม่ปั้นเรื่องแย่ๆของตัวเองมักจะมองไม่ค่อยเห็นหรอก ส่องกระจกทุกวี่ทุกวันก็เปล่าประโยชน์ เพราะมันเห็นแต่เนื้อหนังมังสาข้างนอก" สินบอก
        "โชคยังดีที่มันไปซะได้ ไม่ต้องมาเกี่ยวข้องอะไรกะเราแล้ว"
       
        "ไม่หรอกครับแม่...ยังไงมันก็ยังเป็นบาปที่ติดค้างอยู่ในใจผม เพราะเจ้าวันต้องกลายเป็นเหมือนคนรับกรรมทั้งหมดเอาไว้อยู่ดี"

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 8
        ที่กุฎิหลวงตาปิ่น วันเฉลิมในชุดนักเรียนนั่งก้มหน้า ไม่ยอมรับเงินจากสันต์
        "พ่อเองเขาให้ เอ็งก็รับไว้เถอะไอ้วัน"
        วันเฉลิมไม่อยากทำให้ใครลำบาก
        "ของเก่ายังมีเหลืออยู่เลยครับ"
        "เหลือก็เก็บใส่ออมสินไว้สิลูก อันนี้พ่อให้ไว้ใหม่...วันจะแบ่งไปซื้อนม ซื้อขนมให้น้อง พ่อก็ไม่ว่าหรอก"
        ได้ยินดังนั้น วันเฉลิมถึงได้เปลี่ยนใจไหว้และรับเงินมาจากสันต์
        "อาเทวีเขาไม่ค่อยสบาย ช่วงนี้พ่อคงไม่ได้มาหาวันบ่อยๆ ขาดเหลือยังไงวันก็ไปหาปู่กับย่านะลูก พ่อจะฝากตังค์ไว้ที่ปู่กับย่า เข้าใจไหมลูก"
        "ครับ"
        วันเฉลิมค่อยๆลุกออกไปทางด้านหลังกุฎิ
        หลวงตาปิ่นบอกสันต์
        "ไอ้นี่มันปากหนัก เอ็งเชื่อข้าสิ...ต่อให้ลำบากยังไง มันก็ไม่ไปหาปู่กับย่ามันหรอก"
       
        อ้อยงอแงร้องไห้แข่งกับเหน่งอยู่มุมหนึ่
       ลำยองนอนซมก่ายหน้าผากเหมือนคนป่วยจิตตกปลงกับชีวิตอยู่อีกมุม ไม่สนใจลูก วันเฉลิมกลับเข้ามา
        "น้องอ้อย...ร้องไห้ทำไม"
        วันเฉลิมเข้ามาดูอ้อยกับเหน่ง ถึงได้เห็นลำยอง
        ลำยองน้ำเสียงเหมือนห่วงใย
        "กลับมาแล้วเรอะไอ้วัน"
        "ครับ"
        "นังอ้อยมันคงหิว เอ็งไปหุงข้าว หุงปลาซะไป เดี๋ยวจะได้กินด้วยกัน"
        "แม่ไม่สบายเหรอครับ"
        "ปวดหัว ไม่มีแรงเลยว่ะ" ลำยองพูดแล้วหลับตาลง
        วันเฉลิมหยิบเงินที่สันต์ให้ออกมายื่นให้ลำยอง
        "แม่ครับ"
        "อือ..."
        ลำยองค่อยๆ ลืมตาปรือๆขึ้นอย่างอ่อนแรง แต่พอเห็นแบ้งค์สีแดงๆแววตาก็โชติช่วงชัชวาลขึ้นทันที ลุกพรวดขึ้นนั่ง คว้าเงินไปจากวันเฉลิม
        "เอ็งไปเอามาจากไหน"
        "พ่อให้มาครับ...พ่อบอกว่าเอาไว้ซื้อกับข้าว ซื้อขนมให้น้องครับ"
        "จริงๆแล้วพ่อเอ็งมันรวยเห็นไหม"
        "พ่อบอกว่า พ่อก็เป็นแค่ข้าราชการต้องประหยัดเอาครับ"
        ลำยองเบะปาก
        "ขาดเหลือยังไงพ่อบอกว่าให้ไปหาปู่กับย่าครับ"
       
        วันเฉลิมเสื้อกล้าม กางเกงนักเรียน คนหม้อข้าวที่กำลังเดือด อ้อย,เหน่ง อยู่กลางห้องครัว
       ลำยองแต่งตัวใหม่ แต่งหน้าจนมีสีสันสดชื่น ไม่เหลือคราบความป่วยซึมอย่างเมื่อครู่
        "แม่จะไปไหนครับ"
        "ไปซื้อกับข้าว ซื้อยาด้วย"
        "งั้นวันรอแม่กลับมากินข้าวด้วยกันนะครับ"
        ลำยองไม่ใส่ใจเดินออกไป
       
        ลำยองก้าวเข้ามาในบ่อนกลางเมืองด้วยความสดชื่นกระปรี้กระเปร่า หญิงเจ้าของบ่อนปราดเข้ามาหา ด้วยอัธยาศัยอันดีเลิศ
        "ลูกลำยอง...แหมหายหน้าหายตาไปซะหลายวันเลยนะคะลูก"
        "มัวไปตระเวนเก็บดอกเบี้ยเงินกู้อยู่น่ะสิค่ะคุณแม่ เบื๊อเบื่อไอ้พวกเหนียวหนี้เนี่ย"
        "งั้นวันนี้ก็กระเป๋าหนักสิคะลูก"
        "ก็หนักเอาเรื่องอยู่ละค่ะคุณแม่"
        ลำยองระเหิดระหงเหมือนตัวเองเป็นเจ้าหญิงของวงการ
       
        กลางดึก วันเฉลิมหลับอยู่ข้างสำรับข้าวแล้วรู้สึกตัวตื่นขึ้นมา จานข้าวที่ตักไว้รอแม่ยังวางอยู่อย่างเดิม วันเฉลิมลุกขึ้นเดินไปแง้มประตูห้องแม่ดู ลำยองยังไปกลับมา และคืนนี้จะกลับมารึเปล่าก็ไม่รู้
       วันเฉลิมเดินมาเก็บสำรับ หม้อหุงข้าว
       
        เช้าวันใหม่ ลำยองเดินกลับมาถึงเพิงก๋วยเตี๋ยวด้วยท่าทางเพลียโทรม ทุกคนกำลังเตรียมมาเปิดร้าน ฟืนในเตาต้มน้ำก๋วยเตี๋ยวทำให้ควันโขมง ลำยองหาวนอนยาวเหยียด เสียงดังจนยายแลหันมา
        "อ้าว มึงจะไปไหนแต่เช้า"
        "เพิ่งกลับมาไม่ใช่จะไป ดวงไม่ดีเล้ย"
        "นี่มึงไปกินไปนอนในบ่อนมาอีกแล้วเรอะ กูเห็นมึงจ๋อยอยู่ได้แค่วันเดียว"
        "เกิดเป็นคนมันต้องสู้สิแม่ ก็แม่สอนฉันเอง"
        "สู้(เหี้ย)อะไรของมึง"
        "ก็สู้อย่างอดทนไง ซักวันโชคต้องเข้าข้างบ้างล่ะ"
        "มึงมันทั้งโง่ทั้งบ้า กูไม่คุยกับมึงแล้ว"
        ตาปอมาจากหลังร้าน
        "อีแล...มึงด่าลูกค้าได้ยังไงวะ นั่งก่อนจ้ะคุณนาย จะสั่งอะไรดีจ๊ะ หน้าตาคุ้นๆนะเนี่ย บ้านคุณนายอยู่ไหนจ๊ะ"
        ลำยงบอก
        "พ่อไปเลือกถั่วงอกหลังร้านไป"
        "มึงดูแลลูกค้าเขาดีๆนะอีลำยอง แต่งเนื้อแต่งตัวยังงี้เขาเป็นผู้ลากมากดีชัดๆ แม่มึงน่ะปากไม่ดีเสียลูกค้าหมด"
        ชุดบอกย้ำ
        "พ่อไปเลือกถั่วงอกไป"
        ชุดพาพ่อตาออกไปหลังร้าน
        "ไหนว่าเพิ่งถูกปล้นทองหมดเนื้อหมดตัวแล้วพี่เอาเงินที่ไหนไปเข้าบ่อน" ลำยงถาม
        "เรื่องของกู"
        "อย่าบอกนะว่าเงินพี่สันต์เขาให้ไอ้วันมันนะ"
        "เงินไอ้วันมันก็เหมือนเงินกูน่ะแหละ"
        "พี่ทำได้ยังไงเนี่ย เป็นแม่ประสาอะไร"
        "ไอ้วันมันเอามาให้กูเอง"
        "มันให้ไว้เป็นค่ากับข้าว ค่าขนมนังอ้อยไอ้เหน่งมัน"
        "กูเอาไปต่อทุน จะได้ซื้อทองมาคืนมัน"
       
        "เหม็นน้ำลายเปล่าๆอย่ามาอ้างเลย คนอย่างพี่ทำอะไรเพื่อคนอื่นเป็นด้วยเหรอ"
        ลำยองจ้องเขม็งแต่ก็สะบัดหน้าเดินออกไป

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 8
        วันเฉลิมถูบ้านตรงบันไดอยู่พอดี ลำยองกลับเข้ามา เขี่ยรองเท้าออกจากตีน
        "แม่กลับมาแล้วเหรอครับ"
        "เออ...เห็นกะตายังเสือกถามอีก"
        ลำยองจะขึ้นข้างบน
        “แม่หิวข้าวไหมครับ”
        ลำยองชะงักเหมือนซึ้งใจในคำถามของลูก
        “ไอ้วัน”
        “ครับ”
        “เงินที่พ่อมึงให้ไว้ มึงเม้มไว้เท่าไร”
        “ผมให้แม่ไปหมดแล้วครับ”
        “มึงอย่ามาโกหกกูนะ”
        วันเฉลิมสบตาลำยองนิ่ง
        “แล้วเขาให้ไว้ที่ปู่ย่ามึงเท่าไหร่”
        “ผมไม่รู้ครับ”
        “มึงไปเอาเงินที่ปู่ย่ามึงมาซักสามร้อย”
        “พ่อบอกว่าลำบากจริงๆค่อยไปเอาที่ปู่กับย่าครับ”
        “ไม่มีจะกินยังงี้ ยังไม่ลำบากพออีกรึไงวะ”
        วันเฉลิมได้แต่ตาปริบๆ
        “มึงไปหาปู่กับย่ามึง ไปบอกว่ามึงต้องซื้อหนังสือเรียน จ่ายค่าเทอม ค่า(ห่าเหว)อะไรก็ได้”
        วันเฉลิมพูดไม่ออก
        “ถ้ามึงไม่ได้เงิน มึงไม่ต้องกลับมาให้กูเห็นหน้าเลยไอ้วัน”
        ลำยองเดินขึ้นข้างบนไป
       
        สินตอกไม้ซ่อมเฉลียงท่าน้ำอยู่ ปั้นกวาดพื้นอยู่อีกมุม วันเฉลิมเดินเข้ามาหยุดอยู่ตรงมุมบ้าน รวบรวมความกล้าอยู่อึดใจจึงก้าวเข้ามา
        “ซื้ออะไรจ๊ะ อ้าว...ไอ้วัน”
        สินเงยหน้าขึ้นมอง
        “ปู่นึกว่าเอ็งอยู่กับหลวงตาปิ่น”
        “ผมมาช่วยงานปู่กับย่าน่ะครับ”
        ปั้นกับสินมองหน้ากันอย่างงงๆ
        “ช่วยงานอะไร ไม่มีอะไรให้เอ็งช่วยหรอก” ปั้นบอก
        “กวาดบ้าน ถูบ้าน อะไรก็ได้ครับ ผมทำได้หมดครับ”
        “แล้วใครเลี้ยงน้องให้เอ็งละเนี่ย”
        “แม่ครับ แม่อยู่บ้าน”
        “มันจะไม่ตีเอ็งตายเรอะ ถ้ามันรู้ว่าเอ็งมานี่” ปั้นถาม
        “ไม่หรอกครับ...ผมไปเอาผ้ามาถูพื้นให้ย่านะครับ”
        วันเฉลิมเดินออกไปหาผ้าขี้ริ้ว ปั้นกับสิน สบตากันเห็นความไม่ชอบมาพากล
       
        ลำยองผ้านุ่งอาบน้ำแล้วใส่ชุดสบาย อ้อยเล่นข้าวจนเกลื่อนพื้น เหน่งร้องไห้งอแง ลำยองนอนหลับไม่ได้พลิกตัวไปมาด้วยความรำคาญ
        “ไอ้เหน่ง มึงหุบปากซะทีได้ไหม นมก็กินแล้ว มึงจะร้องหาสวรรค์วิมานอะไร”
       อ้อยเขวี้ยงข้าวสุกใส่ลำยอง พร้อมเสียงหัวเราะสนุกสนาน
        “อีอ้อย...เดี๋ยวเถอะมึง”
        ลำยองได้รับทุกขเวทนาเหลือทน
       
        ปั้นขายของให้ลูกค้าเสร็จ ลูกค้ากลับออกไป วันเฉลิมถูพื้นอย่างขะมักเขม้น
        “ตาสิน แกคิดว่ายังไง”
        “มันไม่ใช่เรื่องธรรมดาหรอกแม่ปั้น”
        “อีลำยองมันคิดอะไรของมันอยู่”
        “มันจะคิดอะไร๊ ก็มีอยู่เรื่องเดียวน่ะแหละ”
       
        วันเฉลิมบิดผ้าขี้ริ้วที่ซักแล้ว ตากพาดไว้กับเฉลียงท่าน้ำแล้วเดินกลับมาหาปู่กับย่าที่นั่งดูอยู่
        “ย่ามีอะไรให้ผมทำอีกไหมครับ”
        “ไม่มีหรอก”
        “ผมจะปีนขึ้นไปกวาดหลังคากับรางน้ำฝนให้นะครับปู่”
        “เอ็งไม่ต้องทำอะไรทั้งนั้นไอ้วันมานั่งนี่...คุยกับปู่หน่อยซิ”
        วันเฉลิมขยับมานั่งลง
        “แม่เอ็งบังคับให้เอ็งมาขอเงินย่าใช่ไหม”
        วันเฉลิมอ้อมแอ้ม
        “ครับ”
        “แล้วเอ็งทำไมไม่ขอตรง ๆ”
        “ผมไม่กล้าครับ หลวงตาสอนว่าปเงินทองเป็นของหายาก อยากได้เงินก็ต้องทำงานแลกทั้งนั้น ไม่มีใครอยู่เฉย ๆ แล้วจะได้เงินหรอกครับ”
        “เอ็งก็เลยมารับจ้างปู่กับย่า”
        “ครับ”
        “เอ็งบอกปู่ว่าเอ็งจะเอาเงินไปซื้อหนังสือ ปู่ก็ให้เอ็งแล้วไอ้วัน”
        “การโกหกเป็นสิ่งไม่ดีครับ ผมไม่กล้าโกหกปู่ครับ”
       
        ปั้นกับสินอึ้ง พูดไม่ออก
       
       อ่านต่อพรุ่งนี้ เวลา 09.30น.

ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 8
        ลำยองปราดเข้ามาทันทีเมื่อวันเฉลิมกลับบ้านมา
        “หายหัวไปครึ่งวันค่อนวันเลยนะมึง แค่ให้ไปหลอกเอาตังค์ปู่ย่าแค่เนี้ย ได้มารึเปล่า ไอ้วัน”
        วันเฉลิมอยากจะเตือนสติแม่
        “แม่ครับ”
        “กูนึกแล้วไม่มีผิดว่ามึงต้องไม่ได้มาซักบาท...ทำไมมึงไม่รู้จักบีบน้ำตาให้ปู่ย่ามึงสงสาร มึงไปบอกมันยังไงไหนว่าให้กูฟังซิ”
        “แม่ครับ วันโกหกผู้ใหญ่ไม่ได้หรอกครับ”
        ลำยองฟาดเต็มแรง
        “โกหกไม่เป็นมึงก็อดตายละกัน”
        “แล้วทำไมเราไม่พูดความจริงล่ะครับ”
        “มันเกลียดกู มันคอยแต่จะสมน้ำหน้ากู”
        “ปู่กับย่าไม่ได้คิดยังงั้นหรอกครับ”
        ลำยองฟาดซ้ำ
        “ไปเจอมันแป๊บเดียว มันหลอกใช้มึงมาด่ากู ไอ้วันมึงมันลูกอกตัญญู กูเลี้ยงมึงมา มึงไม่เคยนึกถึงหัวอกกูเลย”
        ลำยองฟาดลูกจนหนำใจแล้ว ผลักวันเฉลิมจนเซล้มลง
        “มึงไสหัวไป อย่ามาให้กูเห็นหน้า”
        วันเฉลิมน้ำตาร่วงเผาะ ลำยองเครียดมือสั่นเพราะอยากเหล้า วันเฉลิมคลานเข้ามาหาลำยอง หยิบเงินออกมายื่นให้ลำยอง
        “แม่ครับ”
        “มึงนี่มันวอน”
        ลำยองเงื้อง่าจะตีลูก แต่ชะงักเพราะเห็นแบงก์สีแดง เธอรีบดึงไปจากมือวันเฉลิมทันที
        “สมน้ำหน้ามึง ปากหนักก็เจ็บตัวฟรี”
        วันเฉลิมเช็ดน้ำตา
        “มึงจำไว้นะไอ้วัน คนสมัยนี้มันต้องโกหก ตอแหลกันทั้งนั้น มึงถึงจะเจริญ ซื่อบื้อยังมึง...อดตาย”
        ลำยองกระพือผ้าถุงมาเหน็บใหม่ แล้วเดินออกไปเปลี่ยนชุด
       
        ที่เรือนแพ สินบอก
        “อย่าคิดมากเลยนะแม่ปั้น ไอ้ร้อยนึงนั่นน่ะ คิดซะว่าให้เป็นรางวัลไอ้วันมันที่มันไม่โกหก ไอ้หลานเราคนนี้หัวใจมันสะอาดใสแท้ ๆ แม่ปั้น”
        “ได้ไปครึ่งนึง มันก็คงได้ใจ เดี๋ยวก็ส่งลูกมาขออีก”
        “เอาเถอะแม่ปั้น ไอ้วันมันมาขอเราก็ยังดีกว่ามันไปขอคนอื่น ไม่ใช่เหรอ”
        “นึกถึงหน้าแม่มัน ฉันก็อดเจ็บใจไม่ได้ เงินให้ไปมันจะเป็นค่ากับข้าวซักกี่บาท อีลำยองมันไม่พ้นเอาไปละลายในบ่อนหมด ไม่รู้บุญเชื่อบาป”
        “บุญสิแม่ปั้น ถ้าแม่ปั้นคิดแค่ว่าเราให้หลาน คิดแค่นั้นพอ...ให้หลาน”
       
        บ้านยายแล เวลากลางคืน ขาตาปอโผล่ปลิ้นออกมานอกมุ้ง ยุงกัด จึงเกาขา แล้วลุกขึ้นมุดมุ้งออกมา ถลกขากางเกงจะฉี่ตรงนั้น
        “เฮ้ย...ขโมย ๆ ๆ”
       แล ลำยง ชุด ลุกพรวดพราดแตกตื่นกันออกมา ไฟสว่างพรึบ ลำดวนหิ้วกระเป๋ายืนหน้าตื่นอยู่ตรงประตู
        “โธ่...ไอ้ปอ ไอ้บ้า ตกใจหมดเลย ขโมยที่ไหนของมึง แหกตาดูซะ ปัดโธ่ กูกำลังหลับสบาย ๆ” แลว่า
        “ลำดวน เอ็งจะไปไหน” ลำยงถาม
        ลำดวนร้องไห้โฮ้ออกมา
        “เอ็งเป็นอะไรของเอ็งนังลำดวน”
        “ฉันอยากตาย”
        “เอ็งพูดไรยังงั้นวะ ใคร ๆ มันก็เจ็บป่วยกันได้ทั้งนั้นแหละ เอ็งก็ดีขึ้นเยอะแล้ว อีกไม่นานก็หาย” ลำยงปลอบ
        “แต่ฉันอาย ใคร ๆ มันรู้กันหมดแล้ว ว่าฉันไปทำอะไรมา ถึงได้เป็นยังงี้ ฉันทนสู้หน้าใครต่อใครไม่ไหวแล้ว ปล่อยฉันไปตามทางฉันเถอะ พี่กับแม่จะได้ไม่ต้องอายใครเป็นขี้ปากใคร”
        “กูไม่ปล่อยให้มึงไปหรอก อีลำดวน...ใครมันจะว่ายังไงมึงก็ลูกกู” แลน้ำตาร่วง
        “แม่”
        ลำดวนยิ่งปล่อยโฮ
        “เกิดมามีใครไม่เคยผิดไม่เคยพลาดบ้างวะลำดวน...พี่กับแม่ไม่อาย แล้วเอ็งจะต้องกลัวอะไร เอ็งยอมรับความจริงแล้วตั้งใจให้แน่ ๆ ว่าเอ็งจะไม่ผิดพลาดซ้ำอีกก็พอแล้ว”
        ชุดบอก
        “อยู่นี่แหละลำดวนช่วยกันทำมาหากินไม่ต้องร่ำรวยถึงเป็นเศรษฐี เราก็มีความสุขกันได้ เพราะเราอยู่อย่างมีศักดิ์ศรีไง”
        ลำดวนพยักหน้าไปเช็ดน้ำตาไป ลำยงลูบหลังลำดวน
        “อีแล...อีลำดวนมันเป็นอะไรวะ” ปอถาม
        “มึงไม่ต้องสนใจหรอก ไปนอนซะ” แลว่า
        ตาปอมุดมุ้งกลับเข้าไปนอนท มือแลเปะปะไปโดนเยี่ยว แปลกใจ ยกมือขึ้นมาดม
       
        “ไอ้ปอ...มึง”
       
       จบตอนที่ 8
       
       อ่านต่อตอนที่ 9 เวลา 17.00น.

หน้าที่แล้ว
1 | 2 | 3 | 4
ข่าวล่าสุด ในหมวด
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 14 จบบริบูรณ์
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 13
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 12
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 11
ทองเนื้อเก้า ตอนที่ 10
เครื่องมือจัดการเว็บ
ส่งบทความนี้ต่อ
พิมพ์หน้านี้
ข่าวที่มีผู้ส่งมากที่สุด
แสดงผลหน้าเดียว
จำนวนคนโหวต 22 คน
คุณเห็นด้วยกับข่าว/บทความนี้หรือไม่
เห็นด้วย ไม่เห็นด้วย
เห็นด้วย 21 คน
96 %
ไม่เห็นด้วย 1 คน
4 %
คุณสามารถแสดงความคิดเห็นผ่านบัญชีของเฟซบุกได้แล้ววันนี้ กดที่ปุ่มด้านล่างนี้เลย!

 
หนังสือพิมพ์: ASTV ผู้จัดการออนไลน์ | ASTV ผู้จัดการรายวัน | นิตยสารผู้จัดการ 360° | Positioning | ASTV News1
มุม: การเมือง | อาชญากรรม | คุณภาพชีวิต | ภูมิภาค | ต่างประเทศ | มุมจีน | ธุรกิจ | หุ้น | SMEs | Motoring
CyberBiz | วิทยาศาสตร์ | เกม | กีฬา | บันเทิง | Life on Campus | Celeb Online | ท่องเที่ยว | ธรรมะกับชีวิต | Multimedia
เว็บ: Asia Times | บุรพัฒน์ คอมมิคส์ | Mars Magazine | ทะเลไทย | คุยกับเว็บมาสเตอร์ | โฆษณาบนเว็บ
All site contents copyright ©1999-2015